Odpust parafialny ku czci Matki Bożej Królowej Aniołów

W dniu 22 sierpnia Kościół obchodzi święto Najświętszej Maryi Panny Królowej. Choć często myślimy o Maryi jako Królowej Polski, papież Pius XII w encyklice Ad caeli Reginam (1954 r.) przypomniał, że Jej królowanie jest powszechne. Maryja jest Królową całego stworzenia – Jej panowanie to służba i miłość, prowadząca do Chrystusa, Króla Wszechświata.

Święto Najświętszej Maryi Panny Królowej zostało ustanowione przez papieża Piusa XII w encyklice Ad Caeli Reginam (1954) w setną rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu. Papież podkreślił, że Maryja jest Królową całego stworzenia, Matką, która prowadzi do Chrystusa, Króla Wszechświata.

Pierwotnie święto obchodzono 31 maja, jednak po Soborze Watykańskim II przeniesiono je na 22 sierpnia, czyli na zakończenie oktawy Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. To ukazuje związek między Jej wniebowzięciem a chwałą królewską, którą otrzymała jako wyniesiona ponad aniołów i świętych.

Królowanie Maryi nie oznacza ziemskiej władzy, ale duchowe panowanie w miłości. Papież Pius XII wyjaśnił, że Maryja przewyższa świętych i aniołów, jest Pośredniczką łask, Wspomożycielką wiernych i Orędowniczką przed Bogiem. Jej królowanie to służba zbawieniu ludzi i prowadzenie do Chrystusa.

Święto Maryi Królowej Aniołów przypomina, że Ona wstawia się za światem i w Jej Sercu leży nadzieja nadejścia lepszego wieku, triumfu wiary i pokoju (Pius XII). W czasach kryzysów i niepewności święto to umacnia wiarę, że Maryja jako Matka i Królowa nie zostawia swoich dzieci, lecz wskazuje drogę do Boga.

Od najdawniejszych wieków chrześcijańska ikonografia ukazuje Maryję jako Królową nieba i ziemi. Już w III w. w katakumbach pojawiały się wizerunki Najświętszej Panny na tronie, z nimbem zarezerwowanym dla cesarzy. W VI wieku w ikonach bizantyjskich Maryja - jako Basilissa lub Theantrōpos - przedstawiana była z Dzieciątkiem na kolanach, często otoczona aniołami, które podtrzymywały koronę nad Jej głową. Od X wieku powszechne stało się ukazywanie Jej w szatach królewskich, na tronie, a nawet po prawicy Chrystusa. Od XIV wieku ulubionym motywem artystów stała się scena koronacji Maryi przez Jezusa i Boga Ojca, co symbolizuje Jej udział w Bożej chwale i władzy nad światem duchowym.

Praktyka koronowania wizerunków Maryi wyrosła z potrzeby podkreślenia Jej wyjątkowej godności i zwalczania herezji obrazoburczych. Już w VIII wieku papież Grzegorz III ukoronował złotą koroną obraz Matki Bożej w Rzymie, a w XVII wieku koronacje stały się przywilejem Stolicy Apostolskiej. W Polsce pierwszym wizerunkiem uhonorowanym papieską koroną był obraz Matki Bożej Łaskawej w Warszawie (1651), a później Matki Bożej Częstochowskiej (1717). Tradycja ta łączy się z najstarszymi modlitwami maryjnymi – Sub Tuum præsidium, Salve Regina i Litanią Loretańską – w których Maryja jawi się jako Królowa nie tylko nieba, lecz i całego stworzenia. Dokumenty Soboru Watykańskiego II, m.in. Lumen gentium, potwierdzają tę duchową królewskość, wpisując ją w naukę Kościoła.

Odpust parafialny jest świętem patronalnym kościoła parafialnego. Po Soborze Watykańskim II sprawę parafialnych odpustów regulują zwykle synody poszczególnych diecezji. Zwykle podkreślają one, że święto patronalne kościoła parafialnego należy obchodzić uroczyście, zachowując dotychczasowe zwyczaje parafialne. Należy także dążyć do wyrobienia właściwego zrozumienia odpustu u wiernych. Wymaga to skierowania całej uwagi duszpasterskiej na przeżycie duchowe święta patronalnego parafii. Zachęca się do korzystania z Sakramentu Pokuty, uczestnictwa we Mszy świętej, procesji oraz innych modlitwach dziękczynnych i błagalnych. Główna Eucharystia celebrowana w odpust powinna być ofiarowana za wszystkich parafian. Została zachowana także praktyka udzielania odpustu, związana z uczestnictwem w uroczystościach parafialnych. Dla uzyskania odpustu wymagane są zwykłe warunki, czyli stan łaski uświęcającej, odmówienie modlitwy Ojcze nasz i Wierzę w Boga oraz modlitwy w intencjach Ojca Świętego.

Odpust parafialny, czyli święto patronalne kościoła parafialnego jest przede wszystkim świętem wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu.

Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w Uroczystości Odpustowej.

Ks. Czesław Kustra CSMA – proboszcz parafii