Wielki Piątek 2026

Komentarz przed liturgią:​
Wchodzimy w samo sedno Wielkiego Piątku - ciszę. Mszę Wieczerzy Pańskiej zakończyliśmy w milczeniu, dlatego dzisiejszą liturgię rozpoczynamy bez znaku krzyża i bez pozdrowienia. Trwamy w tej samej, celebracji Triduum Paschalnego. Za chwilę kapłan i służba ołtarza podejdą do ołtarza w całkowitym milczeniu. Celebrans padnie na twarz w geście prostracji, a my wszyscy uklękniemy. To moment najwyższego zdumienia nad miłością Boga. To postawa „dzieci światłości”, które w pokorze stają przed tajemnicą Pana cierpiącego za nasze grzechy.

​
W Liturgii Słowa usłyszymy proroctwa o Słudze Pańskim i wezwanie do ufności płynącej z Listu do Hebrajczyków. Kulminacją będzie opis Męki Pańskiej według św. Jana. Proszę, byśmy słuchali go nie jako opisu klęski, lecz jako pieśni o zwycięstwie. Na Krzyżu Jezus nie przegrywa – On wstępuje na tron, by z wysokości przyciągnąć nas do siebie. To Jego „przejście między wieżami” lęku i śmierci, które otwiera nam drogę do wolności.
​
Odpowiedzią na Boże Słowo będzie uroczysta Modlitwa Powszechna – najobszerniejsza w roku. Stojąc, będziemy obejmować nią cały świat, wierząc, że krew Chrystusa ma moc uleczyć każdą ranę ludzkości. Dla Boga nie ma bowiem nic niemożliwego.
​
Najbardziej przejmującym momentem będzie Adoracja Krzyża. Trzykrotnie usłyszymy śpiew: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na który odpowiemy upadnięciem na kolana. Krzyż staje się teraz dla nas najważniejszym znakiem – ma rangę równą Najświętszemu Sakramentowi.

Wspólnotowe oddanie czci Krzyżowi przez ucałowanie rany boku Jezusa wykonają najpierw kapłani, służba liturgiczna i siostry zakonne. Następnie prosimy o podejście wiernych jedynie z pięciu pierwszych ławek środkowej części kościoła. Pozostałych uczestników prosimy o indywidualną adorację po zakończeniu liturgii, kiedy Krzyż zostanie wystawiony dla wszystkich. Ofiary składane przy tej okazji są przeznaczone na utrzymanie bazyliki Grobu Bożego w Jerozolimie.

Po adoracji Krzyża przyjmiemy Komunię Świętą. Choć ołtarz jest obnażony, a tabernakulum puste, Chrystus przychodzi do nas, by karmić nas owocem swojego zwycięstwa. Od momentu przyjęcia sakramentu aż do końca liturgii, prosimy o zachowanie postawy stojącej – jako znak czci dla obecności Zmartwychwstałego Pana pośród nas.
​
Na końcu liturgii nastąpi typowa polska tradycja - procesja do Grobu Pańskiego. Choć towarzyszy nam powaga i smutek, w naszych sercach niech wybrzmiewa radosne: Któż jak Bóg! Pan zstępuje do grobu, by rozbić jego bramy.

Pamiętajmy o szczególnych znakach czci: od tej chwili aż do Wigilii Paschalnej klękamy zarówno przed Krzyżem, jak i przed Najświętszym Sakramentem wystawionym w monstrancji pod welonem. Ołtarz pozostanie pusty, a nasza nadzieja pozostanie czujna, czekając na blask Nocy Paschalnej.

Zdjęcia: Marcin Piotrowski - Agencja Fotograficzna BERTONI